SALYANGOZ

Helicidae familyasına giren karındanbacaklıların ortak adı.
Salyangozgiller adını verebileceğimiz Helicidae familyasının büyük bir olasılıkla binlerce türü vardır; ne var ki bu türlerin üyeleri birbirlerine çok benzediklerinden hepsine birden “salyangoz” denebilir. Kavkılarının temel özellikler; sargıların çap büyüklüklerinin hızla artması; kavkı tepesinin sağ, göbeğinin sol çenette bulunması.
Salyangoz bu kavkı içinde kış uykusuna yatar; birçok zarla salya çıkarır ve kuruyunca sertleşen bu aracılığıyla deliğin ağzını tıkar.

Örtenek boşluğundan oluşan bir akciğer ile solur. Salyangoz, yapışkan ve parlak bir mukus sağlayan bir karın ayağıyla sürünerek ilerler. Çok yavaş yürüdüğü sanılırsa da hızı, saatte 112 m’ye (yaklaşık dakikada 1,85 m) ulaşır. Kafasında, geri çekilebilen 2 boynuz vardır; bunlardan en büyüklerinin uçlarında gözler yer alır; en küçükleriyse dokunma duyusu organlarıdır. Bedenin alt yüzünde bulunan T biçiminde yarılmış ağızda, boynuzsu bir çene, salyangozu bahçelerdeki yaprakların en tehlikeli düşmanı haline getiren pütürlü bir dil bulunur.

Salyangoz erdişidir; ne var ki kendinin dölleyemez ve üreyebilmesi için mutlaka çiftleşmesi gerekir. Yumurtlama deliği başının sağ yanındadır; yumurtalar bir ayda olgunlaşır.

Salyangoz çeşitlerinden çoğu yenebilir. İri türlerin tadını çok beğenen Romalılar, kapalı parklarda düzenledikleri kül yada tahta setlerde salyangoz beslerlerdi.

Günümüzde en büyük salyangoz tüketicisi olan Fransa’da özellikle bağ salyangozu, H aperta ve H. Asparsa türleri yenmektedir.

Salyangozların düşmanı çoktur; bazı kuşlar, kirpiler, kara kurbağaları, bir çok böcek.
Salyangozlar, tatlı sularda, denizlerde ve bütün çevrede görülür. Nemli yerlerde bulunurlar ve yağışın bol olduğu ve havanın tam soğumadığı sonbahar aylarında sürekli görülürler.