Ben hayatın kendisiyim
Yıllar geçer içimden ve yollar gözümün önünden

İyilik kadar eskiyimdir de,
kötülük kadar da uzundur köklerim

Ben nefesin kendisiyim
İnsan derler soyuma, iyiliklerin perisiyim

Kanıma girmiş atamam, zaman zaman esiriyim
Bebeklerin avucunda terlemeyim bazen
Bazen çakalların gözünde parlamayım

Gider yoksullar sofrasına bir parça ekmeğim
Acırım aç bakışlara, bitmez kibirlerim

Şeytan derler bana zavallı meleklerim
Durmadan kin akar yapraklarımdan da
Sana mis kokar çiçekleri bahçelerim

Korkarım karanlıkta ölüme yakın vakitlerden
Kardeşliği hatırlarım arada bir, boğazıma lokma giderken

Esirgerim damlayı susamış damakların ümitlerinden
Yerim içerim bir başıma da, derinlerden çıkar şefkatli sözlerim

Denizlerin dibinde istiridye içinde sevdiklerim
ve kıyısında milyonlarca kum tanesi ezdiklerim

Paylaşmayı istemeden bu dünyadan gidenim
Koklamayı bilmeden emdiğim sütü içenim

Sen benim kaderimsin ayazım güneşim
Tut ellerimden kaldır, doyur aç gözlerimi doyurabilirsen

Söyle bana kimim ben?

Konuşabilirsen