On altıncı asır, Türklerin bir kuvvet, azamet ve hazmet devri olmuştu; bu asrın kuvvet, azamet ve haşmetini yaptığı şaheserlerle tesbit eden dahi sanatkârı da Koca Mimar Sinan Ağadır. Mimar Sinanın evlâdı gibi sevdiği ve himaye ettiği şair Mustafa Sâi, büyük sanatkârın ağzından” Tezkiretülbünyan” adında muhtasar bir hâl tercümesi kaleme almıştı ki bugün, birkaç resmi vesika müstesna, büyük mimarın hayatı hakkında tek bilgi kaynağıdır.

Müslüman kadınlarının, tâbiri şer’isiyle “Muhadderatı İslamiye”nin sokak kıyafetleri, hükümetin üzerinde titizlikle durduğu meselelerin  başında gelmişti. Bu hususta asırlar boyunca, İstanbul Kadılığına hitaben çok şiddetli fermanlar çıkmış, sokaklarda ve mesire yerlerinde nâmahremlerin nazarını üstlerine çekecek kılık ve kıyafette gezen “avret”lerin cezalandırılması ile iktifa edilmeyerek onlara böyle şeyler diken terzilerin de mes’ul tutulması emrolunmuştur. Bu yasak fermanlarının en güzel örneklerinden biri, İstanbul’un pek muhteşem ve cazip bir lüks ve sefahat devri yaşadığı Lale devrinde, Nevşehirli Damad İbrahim Paşa Sadaretinde, 1725 yılında çıkmıştır ki bugünkü yazı dilimize çevrilmiş en mühim kısımları aşağı yukarı şudur: